Galeri açılışlarından koleksiyoner müzayedelerine; erkeğin zihinsel servetini besleyen kültürel seçki.
Hamburger Bahnhof, 2023'te hayatını kaybeden Japon besteci ve sanatçı Ryuichi Sakamoto'ya adanmış ilk büyük Avrupa retrospektifini 11 Eylül'de açıyor. 'Seeing sound, hearing time', 1500 metrekare boyunca yedi yapıtla bir ses-mekân pratiğini yeniden soruyor.
Frieze Seoul 2026 (2–5 Eylül), 30 ülkeden 125 galeriye ev sahipliği yapıyor. Bu yılın asıl iddiası ise bir fuarı fuar olarak sorgulayan bir komisyon.
Sotheby's Hong Kong'un Eylül akşam satışı, Batı ve Asya soyut geleneğini aynı kataloğa taşıyor. Joan Mitchell'den iki Yayoi Kusama balkabağına, Sanyu'nun yeniden keşfedilen bir başyapıtından Zao Wou-Ki'nin oracle bone tuvaline — bu bir müzayede gecesi değil, piyasanın müze dili inşa etme girişimi.
Ruth Asawa'nın Fondation Beyeler'deki ilk Avrupa retrospektifi, havada asılı tel heykellerle sanat-zanaat sınırını sorguluyor; Peter Zumthor uzantısının açılışını da taçlandırıyor.
Tate Britain'ın 150 yapıtlık Whistler retrospektifi, bir ressamın Japonizm ile kurduğu ilişkiyi ve 'sanatı-için-sanat' tezini Nokturnların büyük odası aracılığıyla yeniden soruyor.
Inhotim 2026'da hem yeni komisyonlar hem de The Murder of Crows'un dönüşüyle 20. yılını kutluyor. Sesin heykel olduğu bir müzenin hafıza politikasına dair notlar.
Azabudai Hills Gallery'de 28 Ağustos'ta açılan kurulum, Sakamoto ile Takatani'nin onlarca yıllık ortaklığının son büyük somutlaşması — ve ölümün sesin biçimini nasıl değiştirdiğinin sorusu.
Anderson'ın yüzme havuzları, berberhane iç mekânları ve Karayip manzaraları — Tate Britain'da 80 yapıtlık retrospektifle birlikte okunuyor.
İstanbul Modern'deki 200'ü aşkın yapıtlık retrospektif, Semiha Berksoy'un ses ile boya arasında kurduğu hayatı disiplin sınırlarından bağımsız bir bütün olarak sunuyor.
Dawoud Bey'in 23 fotoğraf ve iki kanallı filmden oluşan Toronto sergisi, kölelik tarihini manzaranın sessizliğiyle konuşturuyor. Sergi 2027 ilkbaharına kadar açık.
Museon Arlaten'de 6 Temmuz'da açılan sergi, William Klein'ın fotoğraf, film, tablo ve çizimlerini 4 Ekim'e kadar sunuyor.
Grand Egyptian Museum'un 2025 açılışı, Mısır'ın kültür mirası politikasında yeni bir eşik. Ancak yapının mimari başarısı ile içerdiği koleksiyonun etik yükü aynı ağırlıkta konuşulmalı.
Carlo Ratti'nin 'Intelligens' çerçevesi mimarlığı üç zekâ türünün — doğal, yapay, kolektif — kesişiminde konumlandırdı. Neyi söyledi, neyi eksik bıraktı?
Fondation Louis Vuitton'un Calder retrospektifi — Cirque Calder Whitney'den geliyor, Gehry binasının tüm galerileri açık — hareketi bir biçim olarak yeniden soruyor.
Gwangju Bienali 2026, Rilke'nin dizesini başlık yaparak 43 sanatçıyla yoğunluğu kalabalığa tercih ediyor. İnci Eviner de listede.
Sonsbeek 2026, 'Bir bahçeye ihtiyacım yok, bir parkı paylaşıyorum' temasıyla hafızayı kamusal alanın üzerine yayıyor — ve bu bilerek tartışmalı bir jest.
Basquiat'ın 1983 yapımı tuvali Sotheby's'te 52,7 milyon dolara alıcı buldu. Piyasa işledi; anlam sorusu kaldı.
Pierre Huyghe'nin Beyeler sergisi sanatla karşılaşmayı soruya dönüştürüyor: galerideki solunum, kumandalı mı yoksa canlı mı?
Frieze London 14–18 Ekim'de açılıyor. 'The Code Universe' bölümü sanatın kitle kültürüyle hesaplaşmasını küratöryel çerçeveye taşıyor.
Tate'in Turner Prize 2026 kısa listesi heykeli merkeze taşıdı. Dört farklı pratik, ortak bir soru etrafında: nesne nasıl düşünür?
Christie's King Street, Temmuz ortasından Ağustos sonuna kadar 180 yapıt barındırıyor: Yeni Delhi merkezli Kiran Nadar Müzesi'nin koleksiyonundan modern, folk ve çağdaş sanat bir arada. Müzayede salonunun sergiye dönüşmesi alışılmış; ama bu kez soru başka: bir Güney Asya kurumuna bu görünürlüğü kim, neden ve nasıl bir çerçevede tanıyor?
A Bathing Ape'i Harajuku arka sokaklarında kuran, ardından KENZO'nun sanat direktörüne dönüşen NIGO'nun ilk büyük retrospektifi, London Design Museum'da Ekim'e kadar açık. Sergi 700 nesne barındırıyor — ancak sokak kültürü vitrin camının arkasına geçtiğinde, o kültürün esas gücü olan anlık dolaşım ve sahiplenme pratiği ne oluyor?
Hockney, pandemi lockdown'ında Normandiya bahçesini iPad'le kaydetti. Serpentine'deki 90 metrelik friz bu arşivin değil, seçilmiş bir dikkat pratiğinin belgesi.
National Gallery ve Belvedere'nin birlikte hazırladığı Waldmüller retrospektifi, 19. yüzyıl doğa resminin erken gerçekçiliğini ve akademi karşıtı tavrını gün yüzüne çıkarıyor.
Musée d'Orsay, 'Kuzey Afrika Sanatçıları' odalarını ilk kez yaşayan bir çağdaş sanatçıya açtı. Youssef Nabil bu imkânı reddiye değil, diyalog için kullandı.
National Gallery'nin Sainsbury Kanadı, 2 Mayıs'tan bu yana İspanyol Barok'un en az anlaşılmış ustasına ev sahipliği yapıyor. Kırk yapıt, bir ömrün tüm çaprazlamaları.
Christie's New York'ta Temmuz başında kapanan Irsay koleksiyonu 105,2 milyon dolarla memorabilia tarihinin en büyük satışını kırdı. Ama asıl soru fiyat değil, kategori.
Royal Academy, 25 Temmuz'da açılan 'Beyond Bedlam' ile Richard Dadd'ı elli yılın ardından büyük bir retrospektife taşıdı. Cinayetin, hapsin ve perilerin kesiştiği yerde yüz yapıt.
Tate Modern'ın Blavatnik Binası'ndaki George Economou Galerisi bu yaz farklı bir ses çıkarıyor. Julio Le Parc'ın altmış yılı aşkın süreye yayılan yapıtlarından derlenen 'Light. Colour. Action.' retrospektifi, 11 Haziran'dan bu yana Londra'da açık.
15 Temmuz'da açıklanan yarıyıl sonuçları, başlıklar için hazır malzeme sundu: Christie's ve Sotheby's, 2026'nın ilk altı ayında toplam 8,9 milyar dolarlık satış gerçekleştirdi. Ama sanatçılar, galeriler ve orta kuşak koleksiyonerlere dair bambaşka bir tablo gizlenmiş durumda.
2026'nın ilk yarısında üç büyük müzayede evi %70 büyüdü. ArtTactic raporu ise bu rakamın arkasındaki asimetrik yapıyı açıklıyor.
Salzburg Festivali'nin 2026 Carmen prodüksiyonu tartışmalı: duyulmamış Bärenreiter edisyonu, Currentzis'in Utopia orkestrası ve bir soprano olarak Grigorian.
Pritzker 2026 jürisi Radić'in yapılarını 'geçici, kararsız, kasıtlı bitmemiş' diye övdü. Mimarlığın kesinliği reddetmesi ne anlama gelir?
Barbican'ın Ekim 2026'da açacağı 'The Real Thing', Ryman'ın altmış yıllık kariyerini beyazın sonsuz permütasyonlarıyla yeniden sahneliyor. Bir boya değil, bir dikkat pratiği.
56 sanatçı, kolektif ve ikiliden oluşan 82. Whitney Biennial, coşku yerine siyasi içtenliği tercih etti. Peki sanat içtenlikle yetinebilir mi?
300'ü aşkın yapıtla hazırlanan bu retrospektif, 78 yaşında boyayı makas ve kâğıtla değiştiren Matisse'in son on üç yılına bakıyor.
Phillips'in haziran sonundaki saat müzayedesi 75,8 milyon dolara ulaşarak ABD rekoru kırdı. Bir F.P. Journe'den 13,9 milyon; 16 saat bir milyonun üzerinde. Asıl soru saat koleksiyonculuğunun gerçek bir estetik pratik mi, yoksa provenance makinesinin ürettiği bir statü aracı mı olduğu.
Barbican'ın yaz sergisi Pan-Afrika sanatının bir yüzyılını 300 yapıtla ele alıyor. Küratöryel bir iddia bu kadar geniş bir tuval üzerinde nasıl ayakta durur?
Apollo 11 lansmanını dört gün boyunca izleyen Rauschenberg, yarım asır önce sanatla teknolojiyi tek bir kağıt üzerinde erittirdi. Smithsonian şimdi soruyor: bu ne anlama geliyordu?
Documenta 16, Haziran 2027'de Kassel'de açılacak. Beckwith yönetiminde ilk tümüyle kadınlardan oluşan artistik ekip: Acevedo-Yates, Crawford, Rodríguez Castro ve Weng.
Cristian Mungiu'nun Fjord'u, bir Romen-Norveç ailesinin çocuk koruma sistemiyle karşılaşmasını ele alıyor. Eleştirmenler ikiye bölündü; kimi bunu ahlaki cesaret, kimi siyasi hesap kitaplılık olarak okudu. Park Chan-wook başkanlığındaki jüri filmi ödüllendirdi. Peki bir film eleştirmenleri bu kadar kızdırıyorsa, bu bir zayıflık mı yoksa niyetin ta kendisi mi?
George Lucas'ın Exposition Park'taki müzesi 22 Eylül'de açılıyor. MAD Architects'in Ma Yansong'un tasarladığı bina şimdiden mimarlık dergilerinin kapağında. Ama 40.000 eseri — Frida Kahlo'dan Norman Rockwell'a, film kostümlerinden çizgi roman sanatına — tek çatı altında toplayan bu kurumun gerçek meselesi binanın formu değil: Müzecilik bir kategori yaratabilir mi?
1.000'den fazla yayımlanmamış çizimle Karl Lagerfeld'in arşivi Sotheby's Paris'te müzayedeye çıktı. Yaratıcı sürecin bu kadar yoğunlaşmış bir belgesini görmek, fiyatlardan çok tasarımcının düşünme biçimine dair bir şey anlatıyor.
MoMA, bu yaz Amerika'nın 250. yılını kutlarken kurucu koleksiyonerinin halk sanatı birikimini sergilemeye aldı. Ama bu, yalnızca bir arşiv açılışı değil — modernizmin hangi sesleri dışarıda bıraktığına dair eski bir sorunun yeniden sorulması.
Art Basel'in 2026 edisyonu Haziran'da kapandı. Rekor kıran hammer fiyatları yoktu ama 35 milyon dolarlık Picasso ve 20 milyon dolarlık Richter, fuarın istikameti hakkında net bir şey söylüyor: piyasa spekülatif değil, seçici.
Sotheby's Paris, 30 Haziran-7 Temmuz 2026 tarihleri arasında 'Claude ve Georges Pompidou Koleksiyonundan Seçkiler' adlı bir satış düzenliyor. Matisse'ten Serge Poliakoff'a uzanan bu işler, hem provenance tarihinin ağırlığını hem de koleksiyoner kimliğinin piyasadaki dönüşümünü taşıyor.
12 Haziran'dan 8 Eylül'e kadar açık kalacak Giacometti in the Temple of Dendur, Fondation Giacometti'den ödünç alınan 14 bronz ve alçıyla birlikte The Met'in en dikkat çekici mekânsal düzenlemelerinden birini oluşturuyor. Küratöryel buluş tek cümleyle anlatılabilir: Giacometti'nin boylu boyunca uzanan kadın figürü Walking Woman (I), tapınağın sununak odasına, antik kült heykelinin bulunduğu konuma yerleştirildi. İki bin yıllık taş ile yirminci yüzyıl bronzunun bu yan yana duruşu ikonografik değil; zamanın içinde farklı katmanlarda çalışan bir yüzleşme.
14 Mart'ta açılan ve 23 Ağustos'a dek sürecek olan Rothko in Florence, Palazzo Strozzi'de 70'i aşkın yapıtla sanatçının kariyerini baştan sona izliyor. Ama serginin asıl ağırlığı kronoloji değil: küratörlerin oğul Christopher Rothko ve Elena Geuna ortaklığıyla kurduğu çerçeve, 1950'deki İtalya gezisini bir dönüm noktası olarak ele alıyor. Ressamın Convent of San Marco'daki Fra Angelico frescolarından aldığı sarsıntı, on yıl sonra Seagram binası için üretilen koyu kızıl-kahve panellerde birikim halinde kendini gösteriyor. Palazzo Strozzi'de duvarları tutan renk alanları bugün hâlâ soru soruyor: Bu soyutlama neden bu kadar ağır?
Christie's New York'ta Brancusi'nin Danaïde'si $107,6M'a satıldı. Aynı gecede Rothko rekoru: $98,4M. Piyasa bir güven oylaması yaptı — ama neyi oyluyor?
Manifesta 16, 21 Haziran'da Ruhr'un dört şehrinde 12 kilisede açıldı. 'This Is Not a Church' temasıyla 106 sanatçı, cemaatsiz mekânları yeniden düşünüyor.
Christie's Londra'nın Mart 2026 triple-header gecesinde Henry Moore'un King and Queen'i £26,3 milyona satıldı — sanatçının bugüne kadarki en yüksek müzayede fiyatı.
Demond Melancon'un Amistad Takeover'ı, 1839 Amistad isyanını New Orleans Black Masking geleneğinin boncuk işiyle yeniden anlatıyor. Venedik'in en güçlü açılışlarından biri.
Frieze Sculpture 2026, Fatoş Üstek'in küratöryel çerçevesiyle heykeli melez bir ekoloji olarak konumlandırıyor. Regent's Park'ta Eylül-Kasım 2026.
New York Guggenheim, Haziran 2026'dan Ocak 2027'ye uzanan Pop sergisiyle koleksiyonunu genişletiyor. Ancak asıl soru: Pop'un ironisi hâlâ çalışıyor mu?
61. Venedik Bienali'nde Türkiye Pavyonu'nu taşıyan Nilbar Güreş, mektup kapanış geleneğinden aldığı başlıkla bakımı, direnci ve aitliği heykele dönüştürdü.
Sotheby's Londra'nın Haziran çift müzayedesi, Joe Lewis'in sanat koleksiyonunu £393,4 milyona taşıdı. Rekor Modigliani'den değil, piyasa psikolojisinden geliyor.
MoMA'nın Duchamp retrospektifi Nisan'dan bu yana açık; 300 yapıt ve 50 yılın birikimi. Ama bu kadar büyük bir sergi, sanatçının kendisini büyütmeli mi küçültmeli mi?
Tate Modern'in 25 Haziran'da açtığı Frida Kahlo sergisi, 41.000 ön bilet satışıyla kurumun en beklenen edisyonu oldu. Ama bu beklenti, serginin kendi sorusunun parçası.
Art Basel Qatar ilk edisyonunu Şubat 2026'da Doha'da gerçekleştirdi. Wael Shawky'nin sergi-fuar tasarımında Halil Altındere'yi sunan Pilot Galeri, Türkiye'den katılan tek galeri oldu.
British Museum ve Yunanistan'ın Parthenon Mermerlerini geri alma tartışması 2026'da yeni bir ivme kazandı. Masadaki 'uzun dönem ödünç' formülü bir çözüm mü yoksa iade kararını geciktiren bir taktik mi?
Sotheby's Londra Haziran 2026 çağdaş müzayedesinde £62,5 milyon — tahmin aralığının ortasında. Piyasa ihtiyatlı mı, yoksa sağlıklı mı? Basquiat ve Lempicka'nın sonuçları anlatıyor.
FIFA finalinin Super Bowl'laşan devre arasından Aralık'ın 'Dunesday' gişe savaşına, Venedik'in üç ayrı takvimine: 2026'nın ikinci yarısı gösteri ile onun alçak sesli reddi arasında geçiyor.
Christie's New York Bahar 2026 müzayedesinde 1,45 milyar dolarlık rekor hafta. Bu rakam sanat tarihi değil, serveti aktarmak için seçilen bir kanalın anatomisi.
Guggenheim'ın yeni sergisi Pop art'ın doğum belgesiyle bir arada 2020'lerin kimlik siyasetini aynı sarmalda asmış; bu ittifakın neresi tutarlı, neresi zorlanmış?
MoMA PS1'in büyük süreli sergisi Greater New York 2026, Kent baskısı, ekonomik kırılganlık ve gözetim altında üretmenin anatomisini 150 işle soruyor.
Salone del Mobile 2026 sürdürülebilirliği merkeze koydu ama asıl kırılma malzemenin zihinsel statüsünde yaşandı: tasarım artık nesneyle değil dokunuşla başlıyor.
Yang Shuang-zi'nin 'Taiwan Travelogue'u Booker kazandı. Bir çeviri romanı bu kadar iddialı yapan şey ödül değil, tarihin ve sömürge dilinin eş zamanlı çöküşü.
Tracey Emin'in Tate Modern'deki 'A Second Life' retrospektifi, 40 yıllık pratiği değil, bir insanın kendi vücuduna yenilmeme ısrarını sergiliyor.
Avrupa müzeleri Benin Tunçlarını birer birer Nijerya'ya devrediyor. Ama mülkiyetin el değiştirmesi nesnenin yer değiştirmesi anlamına gelmiyor. İade belgesinin altındaki gerçek soru bu.
Art Basel Basel, 18–21 Haziran 2026'da 290 galeriyle kapandı. Açılış saatinde 35 milyon dolara satılan bir Picasso tonu belirledi; ama gerçek haber satışlarda değil, galerilerin beden diline yansıyan ölçülülükte.
61. Venedik Bienali, 9 Mayıs–22 Kasım 2026 tarihleri arasında sürüyor. Küratör Koyo Kouoh'un vefatıyla bir mirasın sergisine dönüşen gösterim, 110 sanatçıyla Giardini ve Arsenale'yi dolduruyor.
Mayıs 2026 New York müzayede haftasında büyük ev yüksek tahminlerle geldi. Sotheby's, 2025 Mayıs'ına kıyasla yüzde yetmiş artış öngördü. Hammers düştükten sonra piyasanın gerçek sinyali okunmaya başlandı.
Şilili mimar Smiljan Radić Clarke, 2026 Pritzker Mimarlık Ödülü'nü aldı. Kaya üzerine oturan pavyonlardan Biyobío'nun kıyısındaki tiyatroya uzanan yapıları, neden 'geçici' görünmeyi seçtiğini soruyor.
Tate Modern'in Ana Mendieta retrospektifi, 1970'lerin video ve fotoğraf çalışmalarından büyük kurulumlarına uzanan kapsamıyla İngiltere'deki ilk büyük gösterim. Yerinden edilme, beden ve doğa üzerine yapıtlar, izlemeyi zorlaştırıyor.
Christie's'in yapay zekâ sanat müzayedesi tahminlerin üzerinde kapandı. Sotheby's de milyonu aşan bir YZ eser sattı. Bu satışların neyi ölçtüğü, neyi ölçemediği — piyasa estetiği tartışmasına yeni bir katman ekliyor.
Canlı performans ile onun kaydı arasındaki fark yalnızca teknik değil; varlığın dokusuna dair bir ayrımdır. Anın kendisi ile kaydı arasındaki ontolojik uçurumu sorguluyoruz.
Bir Güney Asya müzesinin Christie's Londra'yı teslim alması, salt kurumsal bir ortaklıktan fazlası: sanat piyasasının uzun süredir batı merkezli olan coğrafyasında dengelerin yavaş ama kalıcı biçimde kayışının habercisi.
Yapay zekâ destekli eserler müzayede salonlarına girdiğinde değer ve özgünlük kavramları sarsılıyor. Sanatçı ile makine arasındaki işbirliğinin sınırlarını sorgulayan bir okuma.
Yoko Ono 1960'larda bir sahneye çıkıp seyirciden makasla elbisesini kesmesini istediğinde sanat tarihine not düştü; şimdi o aynı hareket İstanbul'da yeniden sahneye konuluyor ve soru değişmedi: katılmak ne anlama gelir?
Bir Santa Fe sanatçısının İstanbul'daki 500 yıllık hamamın altındaki Bizans sarnıcına yerleştirdiği ses ve koku enstalasyonları, mekânın kendi hafızasıyla nasıl diyalog kurulacağını soruyor — cevabı ise seyirci verecek.
Yaz başlangıcının özgürlük vaadini güncel sergiler ve sanatçılar üzerinden okuyan bu yazı, alışkanlıkların gölgesinde kalan asıl soruyu arıyor.
Mayıs 2026 müzayede sonuçları sanat piyasasının nabzını tutuyor: Basquiat 80, Monet 65, Banksy 18 milyon dolar. Bu rakamlar yapıtın özüne dair ne söylüyor? Vesanthe Sanat & Kültür Editörü Tan Eren, çekiç seslerinin ardındaki değer yanılsamasını sorguluyor.
Bir binayı beğenip beğenmediğinizi sormak yüzeysel kalır. Esas soru şudur: Neden beğendiniz? Bu soruyu sormaya başladığınızda şehir başka türlü görünür.
Türk çağdaş sanatı yıllardır uluslararası sahnede görünür olmaya çalışıyordu. Artık bu çaba yerini özgüvene bırakıyor: Venedik, Basel ve Frieze'de Türkiye'den isimler artık bir şey kanıtlama derdinde değil.
Sigur Rós'un Ágætis byrjun albümü hem İzlandaca hem de 'Vonlenska' ile söyleniyor — Vonlenska, lead vokalist Jónsi'nin sözleri yoksa sesi nasıl kullandığını görmek için icat ettiği anlamsız bir dil.
Seramik, tekstil, tahta işleme — el sanatları uzun süre galeri duvarlarının dışında kaldı. Şimdi içeride. Ama bu içeri alma, sınırı kaldırdı mı yoksa yeni bir çizgi mi çekti?
Klasik uzun roman, özellikle Rus edebiyatı, hem BookTok'ta hem de okuma kulüplerinde yeniden gündemde. Bu bir nostalji hareketi değil — ama ne olduğunu anlamak için biraz daha düşünmek gerekiyor.
Contemporary Istanbul, iki on yılda Türkiye'nin sanat piyasasını haritaya koydu. Şimdi o harita dolu — ve dolu bir haritada yeni yer açmak, boş haritadan daha güç.
Baskı sanatı uzun süre müzayede kataloglarının son sayfalarında yer aldı. Şimdi ilk sayfalarda. Bu yer değişikliği bir moda dalgasından mı kaynaklanıyor, yoksa koleksiyonculuğun mantığında gerçek bir kırılma mı var?
Bauhaus mirası bugün iki farklı hayat sürdürüyor: biri gerçek anlamda tasarım düşüncesinde, öteki bir estetik etiket olarak. Bu ikisi arasındaki mesafe, Gropius'un sorusunu yeniden güncel kılıyor.
Perfect Days, Wenders'ın sinema kariyerinin en yalın çalışması. Bir günlük ritüel içinde dikkat nereye gittiğinde hayat anlam kazanıyor sorusunu, bir cevap vermeden soruyor.
Pistoletto'nun ayna tabloları izleyiciyi dışarıda bırakmıyor — aksine, farkında olmadan esere dahil ediyor. Bu, sanat nesnesinin sınırlarına dair en radikal sorulardan biri.
Vivian Maier, bebekçi olarak çalıştı, Chicago ve New York sokaklarında on binlerce kare çekti, çoğunu banyo bile ettirmedi. Ölümünden sonra 'keşfedildi'. Bu keşfin adını koyabilir miyiz?
A Love Supreme, tek bir kayıt seansından çıkmış bir şükran ibadeti gibi şekillendi. Ama bu albümün kalıcılığı dini değil, insani — her dinleyişte başka bir açıdan ışık alıyor.
Kind of Blue, caz tarihinin teknik bir dönüşüm belgesi olduğu kadar, dinleme eyleminin kendisini değiştiren nadir albümlerden biri. Onun büyüklüğü ne anlattığında değil, nasıl susmayı bildiğinde saklı.
Wolfgang Tillmans'ın 35 yıllık fotoğraf arşivini tek bir mekânda toplayan Centre Pompidou retrospektifi, bir sanatçının değil bir sorunun sergisi gibi hissettiriyor.
Müzayede salonu, kurallarını söylemeyen bir oyundur. Katalogdan komisyona, ilk kez katılan için pratik bir rehber.
“Burada gösterişin değil, ayırt ediciliğin peşindeyiz; iyi anlatılmış, doğru görülmüş olanın.”Tan Eren · Sanat & Kültür Editörü