Sanat & Kültür
Hurvin Anderson: Tate Britain'da Kimin Havuzu
Birmingham doğumlu ressam Hurvin Anderson'ın Tate Britain'daki ilk büyük retrospektifi, 23 Ağustos'a kadar seksen yapıtla Karayipler, bellek ve ait olma sorusunu mekânın içinden soruyor.
Hurvin Anderson'ın yüzme havuzları boş. Bu bir kaza değil, tercih. Tuvallerindeki Karayip havuzlarında kimse yüzmüyor; suyun yüzeyi ışığı kırıyor, seramik kenara vuruyor, gölgeler dalgacıklar üzerinde kayıyor — ama beden yok. Birmingham'da büyümüş, ailesi Jamaica'dan göç etmiş bir ressam olarak Anderson sahneyi hazır bırakıyor ve kimin bu sahneye girdiğini sormaya davet ediyor. Bu soruya verdiğiniz yanıt, nerede durduğunuza göre değişiyor.
Tate Britain'da 26 Mart'tan bu yana devam eden retrospektif 23 Ağustos'a kadar görülebilir. Dominique Heyse-Moore ve Jasmine Kaur Chohan'ın küratörlüğündeki sergi, 1990'lardan günümüze yaklaşık seksen yapıtı bir arada sunuyor — bir odada ilk kez sergilenen tablolar da var. Anderson Tate için yabancı bir isim değil, ama bu ölçekteki ilk büyük solo müze sunumu. Uzun zamandır gelmesi beklenen bir retrospektif.
Havuz, Berberhane, Manzara: Üç Mekânın Anatomisi
Anderson'ın repertuarı üç mekân üzerine kurulu. Havuzlar — çoğunlukla Karayip otelleri ya da tatil kompleksleri; belirli bir refahın, belirli bir erişimin damgasını taşıyan mekânlar. Berberhaneler — İngiliz siyah topluluklarının sosyal merkezi olmuş, renk ve ses açısından yoğun iç mekânlar. Manzaralar — hem İngiltere'nin gri dışları hem de Jamaica'nın tropik kıyıları. Bu üçü birbirini tamamlar: erişim sorusu olarak havuz, kimlik mekânı olarak berberhane, hafıza coğrafyası olarak manzara.
Teknik olarak Anderson figürasyon ile soyutlama arasında dolaşıyor. Havuz yüzeyleri geometrikleşiyor; ışık desenleri flat alanlara dönüşüyor. Manzaralarda ise boya doku kazanıyor, yüzey titreşiyor. Bu geçiş kasıtlı: bellek tam değildir, pürüzsüz değildir — bazı ayrıntılar keskin kalırken diğerleri dağılıp gider. Tuvallerindeki bulanıklık boyasal bir karar olarak taşınıyor.
Boş Sahnenin Ağırlığı
Anderson'ın babası 1961'de Jamaica'dan İngiltere'ye göç etti. Anderson, ailesinde İngiltere'de doğan ilk kuşak. Bu biyografik bağlam sergide manifesto biçiminde öne çıkarılmıyor — resimler genel olarak açıklama yazmıyor. Ama havuzun boş bırakılması, berberhane müşterisinin görülmemesi, manzaranın figüre kapı aralamadan durması bir seçim. Kimin bu mekânları deneyimlediği ya da deneyimleyemediği sorusu sahnenin içine gömülmüş.
Anderson'ın havuzlarında suyun rengi her şeyi söylüyor. Figürün yokluğu değil, suyun ne kadar yerli hissettirdiği meselesinin kendisi.
Retrospektif aynı zamanda İngiliz resim pratiğinin son otuz yılının bir kesitini de sunuyor. Anderson'ın 1990'lardaki erken işleri figürasyon ile soyutlama arasındaki gerilimin arayış izlerini taşıyor; olgunluk dönemindeki çalışmalar ise bu gerilimi çözüme değil, verimli bir dengeye taşımış. Bu süreç boyunca tutarlı kalan tek şey: mekân. Anderson her zaman mekânı soruyor — mekânın kime ait olduğunu, kime açık olduğunu, kimin gölgesini yansıttığını.
Tate Britain'ın yaz kapanışından önce yetişirseniz görün. Sonrasında bu ölçekteki bir sunum önümüzdeki yıllara sarkacak. 23 Ağustos. Millbank, Londra.